شهید علی رضاییان

کارگر ساده و بنایی که برای تامین معاش، کار ساختمان می‌کرد، گذارش به خانه شهید «آیت الله سعیدی» رسید و درس مبارزه از او آموخت و همسفر و همراه یاران مکتب جهاد شد. در به در و خانه به دوش در گریز از تعقیب شبانه روزی ساواک، تا آنجا که هم‌سلولی مجاهد نستوه و مفسر قرآن، «آیت الله طالقانی» در زندان شاه شد و در کنار شهید «محمد منتظری»، سربازی برای جبهه جهانی مقاومت اسلام. پس از انقلاب، بمحض شروع غائله کردستان، به آنجا شتافت و با گلوله‌ای که از زیر گلویش رد شده بود و یادگار حضورش در آزادسازی «سنندج» بود، برگشت. در جنگ، حماسه‌ها آفرید از «ثامن الائمه» و «طریق القدس» و «بیت المقدس» تا «رمضان». فاتح «شیلر» اما، از قله‌های «ارتفاع لری» تا بلندای عرش خدا پرواز کرد تا فاتح فتح الفتوح عشق شود.

در زندگی نامه پاسدار شهید «علی رضائیان» آمده است: آخر اسفند ماه ۱۳۶۰ بود که به جبهه جنوب عازم شد و بعد از یک ماه به مرخصی آمد یک هفته در تهران بود وقتی که مرخصی‌اش تمام شد با قطار عازم جنوب شد، موقع رفتن می‌خندید و خوشحال بود. بعد از ۱۵ روز در شلمچه بر اثر اصابت گلوله شهید شد.

پس از تکرار چندین مرتبه دیر آمدن و نیامدن از او سئوال می کردیم راجع به دیر آمدن و نیامدن، جوابهای قانع کننده نمی داد بعد متوجه شدیم برای فعالیت های سیاسی اهمیت قائل می شد و بطور کامل وارد اوضاع گردیده است پس از این سئوال که چرا شبها به منزل نمی آیی در جواب مادرش می گفت بایستی به تنهایی و آمدن و نیامدن من عادت کنید .