دوست شهید «قدرتالله علیمحمدی» نقل میکند: «سلام کردم و در آغوشش کشیدم. پیرمرد سرش را روی شانهام گذاشت و هایهای گریه کرد. گفت: میترسم بمیرم و حسرت دیدن یک نشانه از قدرتم به دلم بماند.»
خواهر شهید «اسماعیل میراخورلی» نقل میکند: «سرم را که بلند کردم، آن دو تا را دیدم. پرسیدم: شما دو تا کی هستین؟ شما رو نمیشناسم. یکی از آن دو نفر جواب داد: اومدیم اسماعیل رو ببریم کربلا!»
برادر شهید «احمد فیروزبخت» نقل میکند: «شیرینی و عکس امام را در دستش گرفته بود و بین مردم پخش میکرد. تبریک میگفت تا رسید به من. گفت: داداش! مبارکت باشه، دیدی آخرش دیو رو بیرون کردیم.»
پدر شهید «علیاکبر تشرعی» نقل میکند: «ده ساله بود که برای اولین بار روزه گرفت. آن موقع ماه رمضان در تابستان بود. گفتم: علیاکبر! الان هوا گرمه و روزها بلند، نمیخواد امسال روزه بگیری، بگذار ان شاءالله سال دیگه گفت: نه باباجون! روزه میگیرم.»
همرزم شهید «رمضانعلی خراسانی» نقل میکند: «سجده زیارت نیز تمام شد؛ اما رمضانعلی در سجده زیارت مانده بود. انگار به خوابی عمیق فرو رفته بود. وقتی بلند شد بسیار ناراحت بود و گفت: «چرا بیدارم کردین؟ من در بهشت بودم.»
مادر شهید «رمضانعلی خراسانی» نقل میکند: «حالا نوبت من بود که ببینمش، جلو رفتم. صورتش باز بود و میدرخشید. بوسیدمش، اما سهم من فقط همین بود؛ یک نگاه و یک نوازش. دلم سیر نمیشد از دیدنش.»
دوست شهید «منوچهر رامه» نقل میکند: «گفتم: یک عمر باید کار کنی. اگه اینطور باشه خودت رو میکشی. فکر سلامتی خودت باش. میگفت: محمدرضا، وقتی خدا جوونی و سلامتی داده، چرا کار نکنیم؟ مزدی که میگیرم باید حلال باشه.»
کیف را از من گرفت و گفت: «انشاءالله هشت روز دیگه برمیگردم!»
بعد هم تأکید کرد و گفت: «مطمئن باش خانم! فقط هشت روز!» روز هشتم من و بچهها منتظر آمدنش بودیم. همان روز خبر شهادتش را برایمان آوردند.