همرزم شهید «علیرضا فرخنژاد» نقل میکند: «به مسئول تبلیغات گفت: روی این تابلو بنویس لبخند بزن رزمنده و جلوی جاده خندق بزن! دیدن این جمله به بچهها روحیه میده و لبشان رو به خنده باز میکنه.»
مادر شهید «مهدی اشرف» نقل میکند: «گفتم: دلت به حال مادر نمیسوزه؟ گفت: شما همون کاری رو بکنین که حضرت زینب کرد. بعد خندید و گفت: تا راه کربلا باز نشه من میرم.»
همرزم شهید «عباسعلی رنگریز» نقل میکند: «گفتم: عباس تو نه! تنها پسر کربلایی جمشید نه! نرو! نگاهم کرد و گفت: ما کجا و شهادت کجا؟ وارد معبر شد تا به دلبرش برسد.»
همسر شهید «عباسعلی رنگریز» نقل میکند: «فاصله من با او فقط به شماره نفسهایم و قطرههای اشکم بود. نزدیکتر رفتم. بالای سر عباسعلی نشستم. گفتم: این قرار ما نبود عباس!»
همرزم شهید «مجید طالببیدختی» نقل میکند: «گفت: من این لباس پلنگی رو مییارم. نزدیک خط که رسیدیم میخوام بپوشم. من شهید میشم. میخوام خدا رو توی لباس نو ملاقات کنم.»
همرزم شهید «حمیدرضا یدالهی» نقل میکند: «آرام و بیصدا پاییدمش. وضو گرفت و داشت به طرف همان قبر میرفت. خوابم نبرد. هزاران فکر از ذهنم گذشت. بعد از شهادتش به بچهها گفتم که حمیدرضا بود توی دل شب با خدا خلوت میکرد.»
دختر شهید «سید رضی موسوی» نقل میکند: «هدیهای از سوی حضرت آقا برای پدر رسید: یک انگشتر، تابلویی کوچک از تصویر ایشان که بالایش نوشته شده بود، تقدیم به سید رضی.»
همسر شهید «زینالعابدین دهرویه» نقل میکند: «نکند روزی بعضی از ضدانقلابها و منافقین در جمع شما حرفهای دلسردکننده بزنند و تو سکوت کنی. برای اینکه حرفی برای گفتن داشته باشی و بتوانی از پس آنها برآیی، در کلاسهای عقیدتی و سخنرانی بیشتر شرکت کن.»
مادر شهید «داود خاکساری» نقل میکند: «گفتم: آخه مرد! حرفی بزن. چی شده؟ چرا نمیگی؟ بغضش ترکید و آهی کشید: زن! دیدی چی شد؟ داود خدمتش تموم شد. یک ماه زودتر فرستادنش. براش آستین بالا بزن! باهم شروع کردیم به گریه کردن.»
خواهر شهید «مرتضی مربی» نقل میکند: «حرفهایش خیلی زود به دل نشست. از امام حسین(ع) میگفت و حضرت زینب(س). دلش را عاشورایی کرده بود و کربلایی. وقتی رفت، طولی نکشید ساک و لباسهایش را آوردند و گفتند: مفقودالأثر شده است!»