برادر شهید «نعمتالله غریببلوک» نقل میکند: «گفتم: مگه نعمت موقع رفتن به شما و مادر نگفت وقتی شهید شدم دیگه گریه نکنین. پدرم گفت: حق با توست، ولی نور چشمم ازم جدا شد.»
همسر شهید «نعمتالله غریببلوک» نقل میکند: «گفتم: حالا که اومدی به فکر زندگی باش! گفت: باید به فکر ساختن زندگی آخرتمون باشیم! کاری نکنیم که نتونیم جواب خانواده شهدا رو بدیم!»
همسر شهید «حسن عباسی» نقل میکند: «لحظه آخر، کادو را به فاطمه داد و گفت: دوست دارم نگهش داری. هنوز هم فاطمه هر وقت دلتنگ میشود، با بوییدن چفیه پدر، یاد او را در خاطرش زنده میکند»
همرزم شهید «حسن عباسی» نقل میکند: «حرفم را قطع کرد و گفت: مرگ و زندگی دست کسی هست که سرپرست همه ماست. من چه باشم و چه نباشم، خودش بچههام رو کفایت میکنه.»
همرزم شهید «علیرضا مقدسی» نقل میکند: «گفتم: گروهانی به این اسم نشنیدم. بسیجی گفت: علیرضا مقدسی توی هر گروهانی باشه، اسم گروهان رو صدا میزنن شهید مقدسی! آخه اون عاشقتر از بقیه است، عاشق شهادته!»
همرزم شهید «نورالله عزالدین» نقل میکند: «گفتم: کجایی؟ همه توی چادر منتظرت هستن. گفت: همین دور و برها بودم تا مجوز بگیرم، کمی دیر شد. گفتم: مجوز چی؟ گفت: داشتم برای مجوز شهادت چونه میزدم. بالاخره گرفتم.»
برادر شهید «نورالله عزالدین» نقل میکند: «گفت: از راه که اومدم، رفتم پیش دوستهام یک سری زدم. مادر گفت: دوستهات کیاند که از مادرت واجبترن؟ گفت: مادر! دوستهایی که توی امامزاده یحیی دفن شدن.»