«شهید محمدحسین ابوالمنصوری در وصیت‌نامه خود با صراحت می‌نویسد: "از مال دنیا هیچ ندارم که به کس ببخشم." اما همین سرباز بی‌دنیا، برای بازماندگانش دو وصیت ارزشمند دارد: نخست به برادرانش سفارش می‌کند که به حرف پدر و مادر گوش کنند و راه قرآن و اسلام را پیش بگیرند؛ و دیگر به خواهرانش می‌گوید که چون زینب (س) صبر داشته باشند، چرا که مرگ هر انسانی فرا می‌رسد و چه بهتر که در راه دین و مملکت باشد.»

شهید «آقابزرگ آقاجان‌نژاد»، رزمنده‌ای که در خرداد ۶۱ در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل به آسمان پر کشید، در واپسین کلامش با خانواده، نه تنها از ایستادگی در برابر استکبار سخن گفت، بلکه به خواهرش پیامی به‌یادماندنی داد که تا ابد در تاریخ ماندگار است؛ او حجاب را سلاحی هم‌رده با جان‌فشانی در میدان نبرد دانست.

شهید لطفعلی الهویی نظری در وصیت‌نامه‌ای سرشار از ایمان، بصیرت و امید، رزمندگان اسلام را پرچمداران آزادی مستضعفان می‌داند و با تأکید بر تبعیت از ولایت، پیروزی نهایی اسلام بر کفر و فرج حضرت ولی‌عصر(عج) را از خداوند مسئلت می‌کند.

شهید ارتشی اسماعیل آزاد زعیم در وصیت‌نامه خود با سلام به امام و شهدای انقلاب، از خانواده‌اش می‌خواهد در صورت شهادتش صبر پیشه کنند و اندوهگین نباشند. او با یادآوری واقعه کربلا تأکید می‌کند که شهدا زنده‌اند و نزد خدا روزی می‌خورند و از خانواده می‌خواهد مراقب فرزندان بی‌پدر باشند و همواره برای پیروزی رزمندگان اسلام دعا کنند.

شهید احسان آطاهریان در وصیت‌نامه‌اش جوانان و نزدیکان را فرا می‌خواند که در برابر حقیقت، مسئولیت و سرنوشت جامعه بی‌تفاوت نمانند؛ او باور داشت که هرکس باید سهم خود را در پاسداشت ایمان، اخلاق و راه درست ادا کند و با انتخابی آگاهانه در کنار حقیقت بایستد.

وصیت‌نامه شهید حسین آژیر، یکی از رزمندگان جوان دفاع مقدس، تصویری روشن از باورهای دینی، حس مسئولیت‌پذیری اخلاقی و نگرانی او نسبت به آرامش خانواده پس از شهادت ارائه می‌دهد. این متن، امروز به‌عنوان بخشی از میراث شفاهی و فرهنگی سال‌های جنگ، خوانشی انسانی از آخرین دغدغه‌های یک رزمنده را بازتاب می‌دهد.

شهید «اسماعیل آزاد فلاح» در بخشی از وصیت‌نامه خود با لحنی آکنده از ایمان و صبر، خانواده‌اش را به استقامت در راه خدا فرا می‌خواند و می‌نویسد اگر پیکرش به وطن بازنگشت، همچون مادران شهدای هویزه صبور باشند و راه شهدا را با افتخار ادامه دهند.

شهید «رضا آخوندی توران‌پشتی» در وصیت‌نامه خود با بیان نگاه عاشقانه‌اش به شهادت، از پدر و مادرش می‌خواهد در عزای او بی‌تابی نکنند و لباس سیاه نپوشند، زیرا به باور او لحظه شهادت، شب عروسی‌اش با بزرگ‌ترین عشق زندگی‌اش خواهد بود.

شهید ابوالفتح آزاد فلاح، پاسدار مؤمن و دلاور روستای شیخ‌حسن، در واپسین نوشته‌هایش نغمه‌ای از ایمان و بیداری نسل جوان سر داده است. وصیتی آکنده از عشق به خدا، ولایت و اخلاص، که مخاطب آن همه جوانانی است که باید هوشیار بمانند و فریب دنیا را نخورند. در این وصیت‌نامه، او پایان خود را نه مرگ، بلکه آغاز مسئولیتی تازه برای بازماندگان می‌داند؛ پاسداری از امام، ایمان و راه شهیدان.  

او در وصیت‌نامه‌اش نوشته بود: «چه خوش است مرگی در راه خدا.» علی‌اکبر افشار، نوجوان ۱۷ ساله شهریاری، در بهمن‌ماه ۱۳۶۲ در مجنون به آن مرگ سرخ رسید. حالا پس از ۴۰ سال، پیکر مطهرش به وطن بازگشته تا در کنار مزار شهدای بی‌بی‌سکینه، آنجا که خود خواسته بود، برای همیشه آرام گیرد.