شهید نوروزعلی سلیم‌نژاد در وصیت‌نامه‌اش، پس از سفارش سرپرستی دخترش مریم به برادرش بهرام، با چشمی باز به فراسوی خانواده می‌نگرد و فریاد می‌زند: «نه‌تنها برای مریم یک پدر خوب باشید، بلکه برای همه‌ی یتیمان پدر خوبی باشید»؛ پیامی که فراتر از یک وصیت خانوادگی، آرمانی انسانی و اسلامی برای تمام جامعه است.

من برحسب وظیفهٔ شرعی به جبهه آمدم تا ظالم را بردارم. از شما می‌خواهم گریه نکنید، راه شهدا را ادامه دهید، امام را دعا کنید، صبر داشته باشید و ضعف نشان ندهید. پولم را برای جبهه خرج کنید و اگر شهید شدم، مرا در امام‌زاده حصارک دفن کنید.

شهید ناصر سپهری در وصیت‌نامه خود با طلب حلالیت از پدر، مادر، خواهر و برادرانش، از خانواده‌اش می‌خواهد در فراق او صبور باشند و شهادتش را بازگشت امانتی الهی بدانند. وی همچنین بر پیروی از خط امام، ادامه راه شهدا، تربیت نسل متعهد به اسلام و انقلاب و دعا و توسل به چهارده معصوم(ع) تأکید کرده است.

در واپسین روزهای زندگی، شهید غلام‌رضا شاهپور با دلی سرشار از ایمان، وصیت‌نامه‌اش را با آیه‌ای از قرآن آغاز کرد و از پدر و مادرش طلب حلالیت نمود. او در این وصیت‌نامه، از خانواده، برادران، خواهر و هم‌رزمانش خواست راه شهیدان را ادامه دهند، به مطالعه و خودسازی روی آورند و پیام شهدا را به گوش جهانیان برسانند. وصیت او تنها وداعی با عزیزان نبود؛ دعوتی بود به پاسداری از اسلام، ایستادگی در راه حق و پرهیز از تجملات پس از شهادت.

شهید «محسن اوجانی» در وصیت‌نامه‌ای که در روزهای دفاع مقدس به یادگار گذاشت، از همسرش خواست با مهربانی و صمیمیت فرزندشان را پرورش دهد و او را پیرو خط امام قرار دهد. او همچنین سفارش کرد هزینه‌های اضافی مراسم بزرگداشتش به حساب جنگ‌زدگان واریز شود و محل دفنش، در صورت امکان، امامزاده محمد(ع) باشد.

شهید علی‌رضا اقبال‌ثانی در وصیت‌نامه خود با شکرگزاری از نعمت انقلاب و تأکید بر پاسداری از خون شهدا، خانواده‌اش را به استواری در مسیر حق و حقیقت فراخواند و از برادران و خواهرانش خواست با ادامه راه شهیدان، حفظ حجاب، ساده‌زیستی و یاری نیازمندان، یاد و آرمان شهدا را زنده نگه دارند.

آیا شنیدن این کلمات از زبان یک شهید برای ما سنگین نیست؟ شهید اسدالله احمدی، رزمنده‌ی ستاد جنگ‌های نامنظم، در میانه‌ی وصیت‌نامه‌اش آینه‌ای مقابل غافلان گرفته است؛ آینه‌ای که نه برای قضاوت، بلکه برای بیدار کردنِ وجدان‌های خفته طراحی شده. او روایتگرِ روزگاری است که برخی با «مادیات» سرگرم بودند و برخی دیگر با «جان» خود، حماسه‌ای ابدی رقم می‌زدند. این نوشتار، نه یک وصیت‌نامه معمولی، که فریادی است از اعماق وجود برای بازگشت به خویشتنِ خویش.

شهید اسماعیل اوزوم‌چلویی در وصیت‌نامه‌اش، مرگ در راه هدف و آرمان را افتخاری بزرگ دانست و از پدر و مادرش خواست به شهادتش با صبر و سربلندی بنگرند. او در آخرین نوشته خود، خانواده و دوستانش را به خدا، نماز و روزه، پیروی از امام و الگو گرفتن از حضرت زینب(س) سفارش کرد و نوشت: «الگوی من [امام] حسین(ع) است؛ الگوی شما هم زینب(س) است.»

شهید محمدحسین بابالو در وصیت‌نامه‌اش، شهادت را حرکتی شتابدار به سوی معشوق دانست و نوشت: «چه زیباست در راه خدا جان دادن و با ائمه معصومین و دوستان شهیدمان ملاقات کردن.» او در آخرین پیام خود، خانواده و دوستانش را به تقرب به خدا، مناجات شبانه، الگو گرفتن از حضرت زینب(س) و ادای نماز و روزه‌های قضا سفارش کرد.

شهید «رمضانعلی آقایی» در وصیت‌نامه خود، با نگاهی تیزبینانه به انقلاب اسلامی و خون شهیدان، از رمز و راز پیوستن به جندالله می‌گوید. او با کلامی صریح و تکان‌دهنده، مخالفان انقلاب را به تأمل در حقیقت دعوت می‌کند و «حب دنیا» را ریشه تمام خطاها می‌داند؛ روایتی از یک جوان که قلبش آماج تیر دشمن شد تا حقیقت زنده بماند.