همسر شهید «علی اکبر قربانی» می گوید: در یکی از روزهای ماه مبارک رمضان که در منزل پدرم دعوت بودیم، ناگهان صدای انفجاری شنیدیم گمان کردیم که در سپاه اتفاقی افتاده، اما متوجه شدیم که منافقین نارنجک به داخل منزل ما انداخته بودند، به گمان این که شهید در منزل است جالب اینکه عکس شهید و امام که داخل اتاق به دیوار بود دور تا دور عکس ها ترکش نارنجک اصابت کرده بود اما کوچکترین صدمه ای به عکس ها وارد نشده بود.

جانباز و عکاس کرمانشاهی «فریبرز یزدان شناس» در آغازین روزهای جنگ تحمیلی او که دفاع از وطن را در سر می پروراند، راهی خدمت سربازی شد. این عکاس لحظه های خطر، این بار به عنوان سرباز وطن به دفاع پرداخت و در عملیات های مختلفی شرکت کرد و در همان حال لحظات زیادی را در دوربین‌اش ثبت کرد تا اینکه به علت اصابت ترکش خمپاره در جبهه جنوب از ناحیه دست، پا و سینه مجروح شد.

جانباز سرپل ذهابی، گفت: من در عملیات های مطلع الفجر (دشت ذهاب)، عملیات نصر چهار (منطقه سومار)، عملیات والفجر 10 (منطقه شاخ شمیران) حضور داشتم. همه رزمندگان بی ریا و همدل بودند و در واقع جبهه صحنه فرماندهی دل ها بود.

فرزند جانباز «فرصت شلانی» در روایتی خواندنی از مادرش می گوید: دشمن همه جا را نا امن می دانست و دیوانه وار به هر نقطه ی ایران سوغات مرگ می فرستاد. مرام ناجوانمردانه دشمن بزدل، جنگ شهرها بود.

آزاده سرافراز« شهرام شاهدوست» در روایتی می گوید: کاش قبل از اسارت به شهادت می رسیدم. سال های زیادی از دوران اسارتم می گذرد ولی هنوز از شکنجه های آن زمان رنج می برم. آثار شکنجه های در بدن اسرا سند گویای مقاومت و مردانگی هستند.

در آستانه ولادت حضرت علی اکبر(ع) و روز جوان تصمیم گرفتیم به سراغ همسر جانباز شهید «رامین کرمیان» برویم که در سن 21 سالگی به درجه جانبازی می رسند و در حال حاضر هم 40 روز بیشتر از شهادتشان نمی گذرد، در ادامه متن گفتگو را تقدیم مخاطبان ارجمند می کنیم.

« محمد مهدی کریمی» فرزند جانباز کرمانشاهی« بهمن کریمی» می گوید: من بعد از دوران اسارت پدر به دنیا آمده ام. خیلی به حرف های پدر دقت نمی کردیم. حالا که کلاس چهارم هستم تا اندازه ای آن ها را می فهمم و تصمیم دارم قدر رنج های پدرم و دیگر رزمندگان را بدانم و با مفید بودنم از وطن آنها پاسداری کنم.

جانباز 50 درصد کرمانشاهی «الیاس عبدالی» می گوید: بعثی‌ها ابتدا تمام وسایل شخصی ما را بردند همین که هویت ما مشخص شد و فهمیدند من فرمانده و یک افسر هستم، دو پایم را به یک جیپ ارتشی بستند و تا مقر فرماندهی که مسافتی بیش از دو کیلومتر بود به دنبال خود کشاندند. بدنم آش و لاش شده بود استخوان هایم شکسته و پوست پشتم کنده شده بود.

خواهر شهید« اسکندر باقری»، می گوید: با رفتن برادرم، تکه ای از وجودمان را از دست دادیم و این غم تا ابد بر دل های ما باقی می ماند اما از سوی دیگر ما قدردان برادرمان هستیم به دلیل افتخاری که با شهادتش نصیب ما کرده است.

فرزند آزاده و جانباز«سید مرتضی حسینی»، می گوید: پدرم تعریف کرد که بعثی ها یکی از اسرا را به هنگام فرار را با تیر زدند و به بیمارستان فرستادند لذا بقیه ی اسرا را به جرم هم دستی زیر شکنجه گرفتند. مجبور شدیم علت فرار وی را نوعی بیماری اعلام کنیم. اسرا هر کدام به طور جداگانه مسئولیت فرار او را به عهده گرفتند و خواستار تنبیه به جای او شدند.