شهید «صفدر مورچی» فرزند ابراهیم، از اعضای جان برکف بسیج بود که با عشقی عمیق به میهن و خانواده، در عملیات نصر ۷ به فیض شهادت رسید. او که در خانواده‌ای مستضعف و مذهبی در روستای چهار زبرا به دنیا آمده بود، نمونه‌ای از ایثار، مهربانی و مسئولیت‌پذیری است.

شهید «غفار نقشی پاوه»، نماد ایثار و پایمردی، یادگاری جاودان از جبهه‌های دفاع مقدس است که با روحیه‌ای آکنده از ایمان و شجاعت، راه انقلاب را تا پای جان ادامه داد.

جانباز «کرم‌رضا اعظمی» از مجروحیت در عملیات قصرشیرین تا پیام‌رسانی خون شهدا، تاکید می‌کند که امنیت و آزادی امروز ما، ارمغان فداکاری‌های شهداست و همه باید با تبعیت از رهبری، دین خود را به انقلاب ادا کنند.

در سال‌های پیش از آغاز رسمی جنگ تحمیلی، نوار مرزی غرب کشور شاهد هجده ماه مقاومت خاموش در برابر نفوذ مزدوران بعثی بود؛ مقاومتی که به اسارت، اما با افتخار ختم شد. «کریم سید احمدی»، جانباز و آزاده‌ای از تیپ ابوذر سرپل ذهاب، در روایت خود از آن روزها، از دلاوری‌ها، رنج اسارت، و بازگشت پر اشک به خاک وطن می‌گوید؛ از مردانگی در میدان جنگ تا روح بلند در زندان رمادی.

شهید «ولی مرادی» در بخشی از دست نوشته به یادگار مانده اش آورده است: «عزادار ما شهیدان فاطمه زهراست.» او از کسانی که مأمور دفنش هستند خواست تابوتش را سیاه کنند، دستانش را بیرون بگذارند و تکه یخی بر مزارش بگذارند تا جای خالی مادر را پر کند.

در یکی از کوچه‌های شهر دینور، تصویری ثبت شده که بیش از هزار سخن می‌گوید؛ پدر شهید حقوقدان «سیدمجید نجفی»، که در حملات اخیر رژیم صهیونیستی به شهرستان صحنه استان کرمانشاه به شهادت رسید، با لباس خدمت و قلبی پر از داغ و بی‌ادعا در کنار فرزند شهیدش است.

شهید «اله مراد کرگه چقایی»، متولد سال ۱۳۳۰ در روستای چیا سراب نیلوفر، پس از مهاجرت به کرمانشاه و تلاش برای زندگی بهتر، در سال ۱۳۶۰ در حمله بمب‌گذاری منافقین در میدان آزادی کرمانشاه به شهادت رسید. این راننده لودر با شجاعت و ایثار جان خود را فدای امنیت و آرامش هم‌وطنان کرد.

فرزند شهید می‌گوید: هرگز نبود پدر را احساس نمی‌کنم؛ چون حضور او را در قلبم و کنار پرچم مقدس ایران می‌بینم. من باور دارم شهدا هرگز نمی‌میرند و هنوز هم پدرم راهنما و حامی من است.

من، «محسن مظفریان» شهادت را افتخار بزرگ می‌دانم و از شما می‌خواهم که خط امام را با وفاداری ادامه دهید. به پدر و مادرم و خانواده‌ام می‌گویم، برای من ناراحت نباشید و جامه سیاه به تن نکنید، چون جانم را فدای اسلام کرده‌ام. امیدوارم راه من و همه شهدا چراغ راهتان باشد.

شهید «محمد رضامظفری» در وصیت‌نامه خود از خانواده، دوستان و همه مردم خواسته است که همیشه یاد شهدا و اسرا را در دل داشته باشند، با امر به معروف و نهی از منکر، کمک به مظلومان و حفظ وحدت خانواده شهدا، راه خدا و انقلاب را ادامه دهند و از هر کاری جز کار‌های خداپسندانه پرهیز کنند.